...rağmen şifacı yaralı Şiron..

Kiron (Şiron), hayata adeta -2 ile başlamış, kendi kendini büyütüp beslemiş kadim bir semboldür. Doğumu bir talihsizlik, dış görünüşü ise ailesi için bir utanç kaynağı olmuştur. Yarı insan yarı at (sentor) olan fiziksel yapısı nedeniyle öz annesi Filira ve babası Kronos tarafından doğduğu an reddedilmiştir. Ancak o, bu derin terk edilmişliği kendisi için bir yıkım değil, aksine içsel bir güç kaynağı haline getirmeyi başarmıştır. Güneş tanrısı Apollon ve ay tanrıçası Artemis’in rehberliğinde sadece kendini eğitmekle kalmamış; doğanın, müziğin, astronominin ve şifanın sırlarına vakıf olmuştur. O, vahşi sentor soyunun aksine, nezaketin ve bilgeliğin simgesidir. Hayatını sadece kendi gelişimine değil, çevresini de büyütmeye, eğitmeye ve geliştirmeye adamıştır.Günün birinde, Herkül’ün zehirli oklarından biriyle kazara dizinden vurulur Kiron. O bir ölümsüzdür; bu yüzden ölemez, ancak artık taşımak zorunda olduğu ölümsüz bir yarası vardır. Kendi yarasına derman ve şifa ararken, bu amansız arayışı zamanla derin bir bilgeliğe dönüştürür. Kendi canının yangısı, onu başkalarının acısına karşı duyarlı kılar. Böylece insanlığa yön veren eşsiz öğrenciler yetiştirir; bugün tıp ve sağlık tanrısı olarak bildiğimiz Asklepios, Akhilleus ve Herkül gibi büyük kahramanlar onun tezgahından geçer. O, iyileştiremediği yarasıyla, dünyayı iyileştiren "Yaralı Şifacı" olur.Ölümsüzlüğü ısrarla arayan Gılgamış’ın ve belki de diğer tüm mitolojik kahramanların ödediği bedelleri sırtında taşır gibidir. Sanki hepsinin yerine bu kaderi yaşamış, acının evrensel yükünü üstlenmiştir. Onun bu asil duruşu, Mevlana’nın o eşsiz sözünü fısıldar kulaklarımıza: "Işık, yaradan sızar."Kiron, kendi derin anlatısıyla tam olarak bunu; her şeye "rağmen" katılaşmamayı, her şeye "rağmen" iyi kalabilmeyi, kalbini kapatmak yerine acıdan bir şifa köprüsü kurarak iyileştirebilmeyi ve sevebilmeyi anlatır. Dünyanın en derin yarası bile, doğru bir ruhun ellerinde insanlığın en parlak ışığına dönüşebilir.