Aşk'ın Yolculuğu

Yol, gönlün aşkla hatırladığı yerde başlar. İlahi aşk, insanın varoluşun bütününden ayrı olmadığını yavaş yavaş kavramasıdır. İnsan birliğe yürürken yeni bir yere ulaştığını sanır; oysa yaşam, tekrar eden döngüler aracılığıyla ona zaten içinde bulunduğu ilahi düzeni gösterir. Her karşılaşma, her kayıp, her sevinç ve her yeniden başlayış, aynı hakikatin başka bir yüzünü taşır.

Fakat görmek tek başına yetmez; görüleni yaşamak, anda kalmak ve fark edilen bilinci seçimlere dönüştürmek gerekir. Yolun gönüllü bedeli burada ortaya çıkar: İnsanın kendisini bütünden ayrı tutan benliğini aşması…

Bu bilinç her gönülde aynı anda açılmaz. Hazır olan, yaşadıklarının ardındaki bağı görmeye başlar; gördükçe hatırlar, hatırladıkça yaşamla aynı akışa girer. Bir noktadan sonra yürüyen ile yol arasındaki mesafe çözülür. İnsan hakikati arayan olmaktan çıkar; onu bakışında, seçimlerinde ve varoluşunda taşıyan kişiye dönüşür.