Kategori
Farkındalık üzerine düşünceler, deneyimler ve yazılar.
“yol sensin... ve sen yürüdükçe yol görünür olur...”
"Varlık, mutlak sevgi zerresiyken bir de ateşin içinde yoğruluyor. Bu ne demektir, bilir misin? Her şeye rağmen sevebilme yetisini diri tutarken, ateşin canlılığıyla cesaret bulursun.
İnsan kendini hatırladığında; neyin önünde durduğunu, o sonsuz kudret karşısındaki mahcubiyetini ve hadsizliğini ve biricikliğini idrak ettiğinde, geriye konuşacak, tartışacak hiçbir şey kalmıyor. Ateşin yakmadığı İbrahim'i hissediyorsun sanki. O teslimiyeti..
Herkes kelebeğin güzelliğinden bahseder de, tırtılın onca emeğini kim görür? O daracık şeklinin uzamasını, beklemesini, vazgeçmeyişini... Gözden uzak, alkışsız, sabırsız bir dünyanın içinde ağır ağır oyun.Kelebek bir anda olmuş gibi anlatılır.
"Onlar birer rahip değil... Orada bir kutsama ya da ayin de yapılmıyor! Onlar bize oldukları “hal” ile bişey anlatıyor… Daha önce size yedi bilge Apkallu’dan bahsetmiştim...
Yazilikaya'daki bu Luvi hiyeroglifli kutsal dügün sahnesi, aslinda insanin kendi içinde yapmasi gereken o"büyük ruhsal evliligi", eril ve disil dengenin birleşme anini dis dünyada kayalara yansitmis hali gibidir. ***** Bu çalışma, medeniyetin kökenini Mezopotamya veya Antik Yunan ile sınırlandıran klasik anlatıların aksine, Anadolu merkezli bir kültürel yayılım modelini sunmaktadır.
İstanbul Beyoğlu'nda zamanı tamir eden bir ustayla kısacık bir karşılaşma, "an"a temas etmenin ne demek olduğunu hatırlattı.
